‘Ik zal jou nooit vergeten’ zei hij zacht.

Het ideale cadeau…

Voor de één is het een leuke pen, voor de andere dat interessante tijdschrift, zij wil liever een juweel of een flesje parfum, of hij die werkbroek. Elk pakje zorgvuldig ingepakt in kleurige papieren of krantenknipsels met een strik of lint er rond.

Maar voor mij is het een boek. Een boek waar ik al jaren naar uitkeek.

Tom had dit goed onthouden, dus trokken we samen naar het kleine boekenwinkeltje boven aan de straat.
Nu ligt het onder de kerstboom op me te wachten.

Mijn neus krulde gisteravond van nieuwsgierigheid, dus  las ik het volgende stukje op de achterflap:

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
  ‘Gezellig,’ zei de eekhoorn.
  ‘Maar daar kom ik niet voor,’ zei de mier.
  ‘Maar je hebt toch wel zin in wat stroop?’
  ‘Nou ja … een klein beetje dan.’
  Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij gekomen was.
  ‘We moeten elkaar een tijdje niet zien,’ zei hij.
  ‘Waarom niet?’ vroeg de eekhoorn verbaasd.
Hij vond het juist heel gezellig als de mier zomaar langskwam. Hij had zijn
mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.
  ‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’ zei de mier.
  ‘Missen?’
  ‘Missen. Je weet toch wel wat dat is?’
  ‘Nee,’ zei de eekhoorn.
  ‘Missen is iets wat je voelt als iets er niet is.’
  ‘Wat voel je dan?’
  ‘Ja, daar gaat het nou om.’
  ‘Dan zullen we elkaar dus missen,’ zei de eekhoorn verdrietig.
  ‘Nee,’ zei de mier, ‘want we kunnen elkaar ook vergeten.’
  ‘Vergeten! Jou?!’ riep de eekhoorn.
  ‘Nou,’ zei de mier. ‘Schreeuw maar niet zo hard.’
  De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.
  ‘Ik zal jou nooit vergeten,’ zei hij zacht.

Dit verhaal komt uit het mooie dikke boek ‘Misschien wisten zij alles’ van Toon Tellegen, met 313 verhalen over de eekhoorn en de andere dieren.

Ik ben alvast blij met mijn cadeau!! =)